شمارهٔ ۱۲۹ - در ستایش اتسز

ای گوهر زمین ز وقار تو برده سنگ

گوهر بر مکارم تو خوار همچو سنگ

چندین هزار کوه که اوتاد گیتی اند

از حلم تو ربوده ثبات و گرفته سنگ

اعلام تو ز چهره نصرت فشانده گرد

آثار تو ز صفحه دولت زدوده زنگ

هستی هزار حاتم طایی بوقت جود

هستی هزار رستم سگزی بروز جنگ

در زلزله ز حمله جیش تو روم و ترک

پر ولوله ز نعره کوی تو هند و زنگ

گرگ از وفول عدل تو گشته عدیل میش

شیر از کمال رفق تو گشته رفیق رنگ

آنجا که لطف تست بود خار چون رطب

آنجا که عنق تست بود نوش چون شرنگ

از دست کوشش تو مخالف بروز رزم

بر سر خورد بلا رگ و در دل خورد خدنگ

از گنج بخشش تو موافق بگاه بزم

دیبا برد بتخت و جواهر برد بتنگ

شبدیز تست آنکه بود روز کر و فر

در پیش او بسیط جهات فراخ تنگ