شمارهٔ ۱۳۹ - در مدح ادیب صابر بن اسمعیل ترمذی

بدیع شعر تو ای صابر بن اسمعیل

مرا بسوی امانی وامن گشت دلیل

بساحت تن و در جان من بهم کردند

قصیده تو نزول و سپاه رنج رحیل

قصیده ای همه الفاظ او نشاط حزین

قصیده ای همه ابیات او شفای علیل

جلیل مرتبه لیکن دقیق در معنی

کثیر فایده لیکن ز روی لفظ قلیل

چو سلسبیل بود لفظ تو لطیف مگر

که سلسبیل سخن بر تو کردن سبیل

همی ریاحین خیزد ترا ز آتش طبع

مگر تو داری میراث معجزات خلیل

جهان ز شعر تو پوشد ملابس زینت

فلک ز نطم تو سازد جواهر اکلیل

متانتیست ترا در هنر رفیع و منیع