شمارهٔ ۱۷۹ - در مدح اتسز

زهی لشکرت کوه و صحرا گرفته

سپاه تو پستی و بالا گرفته

زبیم حسام چو آب تو آتش

وطن در دل سنگ خارا گرفته

عنان تو جاه مجره ربوده

رکاب تو قدر ثریا گرفته

بر احیای شخص مکارم کف تو

مدد از دعای مسیحا گرفته

تویی بحر جود و همه روی عالم

ز موج تو لؤلوی لالا گرفته

بساط خلاف تو عاقل نوشته

طریق وفای تو دانا گرفته

خیالات تیغت که برنده بادا

منازل در ارواح اعدا گرفته

بد اندیش جاهت نکوه خواه ملکت

ز نخل بقا خار و خرما گرفته

عدو از تو تیمار هایل کشیده

ولی از تو مقدار والا گرفته

بدلالی تیغ در عهد شاهی

چو مردان بسی مهره عذرا گرفته

زهی آمده از بیابان و آنگه

هم از گرد ره قصد دریا گرفته