شمارهٔ ۱۷

سوی غیری چو خدنگش ز کمان می گذرد

ناوک غیرتم از جوشن جان می گذرد

کس ز زحمت نبرد بهره که از غایت ناز

تا تو شمشیر برآری ز میان می گذرد

یار در بزم و نمی آرمش از بیم نگاه

فصل گل بین که بهارم به خزان می گذرد