شمارهٔ ۲۲

زاغگی آن کرکس فراست

کش همی پهنه جهان زیر پر است

من و زین مردم تظلم حاشاک

همه فریادم از این طارمکر است

گو بفرما عدد موی زهار زن خویش

شیخ اگر صوفی صاحب نظر است

آه به و به سرشکم بشمار

بر تو تماشای شمال و شمر است

ابرو و غمزه و پیشانی لرش

چاچ و رستای سنان و سپر است

این دو که از دیر و حرم لاف زنند

جوق سگ و گله خر است

چیستگی آن شهرکش آفاق حصار

چرخ و جهت بام و در است

به جز ارواح مکرم که ز شهر دگرند

همه گهر هر که بدین شهر در است

گفت سردار همی در پی جهان

هر که انکار کند از همه تر است