شمارهٔ ۱۴۳ - به دوستی نوشته شد

فدایت گردم صبای مصر هدهد سبا وقتی که برگذرگاه مردم نسبت فاطمه صغری نامه به کف مترصد نشسته بودم و چشم براطراف بسته در رسید و نامه مرسله باز سپرد چگویم چه حالت زاد و چه مایه ملالت رفت و رامش رست جزای کردگار نیک و پاداش دلجویی های خوش که خاصه سرکار است مگر از خدا جویم اگر نه از چون من فقیری هیچ کدام خدمت شایسته در وجود آید ای انوریت بنده و چن انوری هزار آن فرد پیر و جوان را حامل گفت آقا فرمود جوانی به دومعنی است حق است این سخن حق نشاید نهفت ولی به عقیده من بیک معنی است البته فراموش نخواهم کرد مصرع چه به خاطر گذرانم که تو از یاد روی مصرع هر که این دولت نخواهد زندگی بر وی حرام

اگر بدانی چه قدرها ذلیل شده ام و لطمه حرمانم فقیر کرده است بی هیچ ملاحظه چاره اندیش دردم می شوی سرایر ضمیرم در آیینه خاطر حقیقت بینت پیداست مصرع من چگونه یک رگم هشیار نیست هر چه کنی مختاری در باب یار غایب که دوستان حاضر خصومت می بافند همان است که خود یافته ام بیت

غالب آنان را که مردم ترستایی در قیاس

چون به دقت بنگری ز نقحبه تر ز نقحبه اند

مصرع واقف کشتی خود باش که پایی نخوری باغ گل و ایاغ مل آن عصر گاهان بر آن علت که دانی خاردیده و خون دل شد عنایت پاک یزدان به حق حجاز این جنس دو پا را به سنت گرگ مدینه هدایت کند زیاده بر این از صحبت مجلس و بساط صحبت آن که فخر عالم است و حالت آدم محروم نتوان زیست بیت

من نیستم ار کسی دیگر هست

از دوست به یاد دوست خرسند

اگر دولت رامش و نوبت آرامش دادستی به استخاره دوالی بر نقاره زنیم بی استشاره عقل رواست مصرع بدست باش که کاری به جای خویشتن است