شمارهٔ ۱۶۹ - به یکی از دوستان نزدیک نگاشته

فرزند من غالب این است که مرا از کویت که قبله توحید است و کعبه تجرید به ضرورت سفری پیش آید اعتمادی بر حیات ندارم خاصه اکنون که قوت حرمان و حسرت یار جوان نیز ضمیمه ضعف پیری شد نه مرا استیفای خدمت تو مقدور است نه ترا التفات سرافرازی من میسور از تقدیر آگاه نیم اگر ملاقات را علاجی دانی و حیلتی توانی بر نگار و خبر ده که از آن راه برآیم و دولت دست بوست حاصل شود چنانچه طریق درمان مسدود است و اسباب مزیت مفقود محبت و زحمت های مشقت مرا از در خداوندی و پرهیزگاری قربت و آمرزگاری فرمای نه چندان از حسن سلوک و پاس مهر و وفور محبت و محامد اخلاق و بسط دل جویی و دیگر محاسن احوال حضرت خجل و روسیاهم و شرم آگین و عذر خواه که به صد دفتر گفتن توان و به هزار گوش شنفتن فراموش مکن و خامه از پرسش حالم خاموش مخواه بیت

کاش که در قیامتش بار دگر بدید می

کآنچه گناه او بود من بکشم غرامتش

از تو زحمت بر من خوشتر که از من بر تو رحمت