شمارهٔ ۷ - به خواهش میرزا جعفر در ری نگاشته است

فرزندی میرزا جعفر می گوید باز نامه ای پارسی نهاد بنیاد افکن و بدان سخت و گران درشو تا اندیشه های پراکنده فراموش دارد و زبان دیو درون که راهنمای بدی هاست از گفت جگر سفت و مفت روان آغال خاموش مگر آن مایه تاب و توش ودانش و هوش ازین خشک مغزان تر فروش و زنان مردانه پوشم بر جای مانده که دمی دو آسوده و راست اندیشه کیش نگارش پیشه گیرم و در و تخته گزارش را از دست و زبان اره و تیشه داد از بیداد دوستان و فریاد از دو رنگی گل های بوستان مصرع از مهر و وفای دوستانم گله هاست از خویشان بیگانه روش پریشانم و از دوستان دشمن منش زادن و زیستن را پشیمان فرد

چنان کون خران مادر نزاید

زن این ریش گاوان خر بگاید