شمارهٔ ۳۵ - از قول مادر جلال الدین میرزا به فخرالدوله نگاشته

گمان رفتن جان شد مرا یقین که تو رفتی

نعوذ بالله اگر جان رود چنین که تو رفتی

این چه سفر بود و کدام گذر که شهر سفینه بی نوح افتاد و خلق غالب بی روح ری آسمانی بی خورشید شد و ارک ایوانی بی جمشید خانه مشکوی بی شیرین است و کوی باغی بی لاله و نسرین دیده ها دور از آفتاب جمالت ابری همه باران است و گونه ها از خراش ناخن و تراوش خون روضه لاله کاران قطعه

می کشم عشق و می ندانستم چیست

می کشم بار و می ندانستم کیست

گر عشق آنست چون توان با او بود

ور یار این است کی توان بی او زیست

نه روز از شب دانم نه شفا از تب شمار دیده و دل همه با اشک و آه است و گذار آه و اشکم همه بر ماهی و ماه ولی از این چه سود و از آن چه خواهد گشود فرد

آه آتش زای من با باد استغنای او

چون چراغ بیوه زن در رهگذار صرصر است