شمارهٔ ۳۸ - به نواب سیف الله میرزا نگاشته

قربان روان زود آشتی دیر جنگت گردم باز سه طغرانامه را تاخیر افتاد و تقصیری بر تقصیر افزود فرد

پاداش بزرگی اقتضای خردی

عفو از تو پسند آمد و تقصیر از ما

اگر چه از پراکندگی و پیری حالتی نماند که تعلیق رسالتی توانم یا تلفیق مقالتی ولی به خطی خام و ربطی خنک تر و خشکی درهم بستم امیدوارم نواقص مختصر خدمت را به کمالات ارادتم بخشند درست و مکرر بخوان و از در درایت کاربند امعان نظر باش اگر خامه خطایی کرده و نامه نقش ناسزایی پذیرفته قلم درکش و بدل را به کلک بداعت بر بالا باطل نگار از سر خواهم نوشت و گوش و گردن منحولات خود را از مبتکرات دقت والا زیور خواهم بست فرد

پی خدمت تو خواهم تن و جان خویشتن را

چو نباشد این سعادت نه من و نه زندگانی