شمارهٔ ۴۶ - به نواب نیرالدوله نگاشته

از تو دورم و ای من این زندگی

نیست الا مایه شرمندگی

قربانت شوم تا حال دو مرتبه قرب اندیش گشته نقصان سعادت بخت و فقدان حضور اشرف مایه محرومی شد فرد

هر شب و روزی که بی تو می رود از عمر

هر نفسی میرود هزار غرامت

باری میل امثال ما به ملاقات والا همان قصه تشنه به فرات است و حکایت اسکندر به آب حیات اینک منتظر اشارتیم اگر مجالی هست دولت دستبوس حاصل و الا رفع زحمت کرده سر خویش گیریم باقی فدایت