شمارهٔ ۳۹

کراست زهره که با این دل ز صبر نفور

در افکند سخنی از وداع نیشابور

اگر چه می شنود ناله غراب و لیک

چگونه فهم کند آدمی زبان طیور

ندانم این چه دلیری ست گوییا که غراب

زالف خویش نبودست هیچ شب مهجور

غراب را چه خبر زانک هر شب از غم هجر

چگونه می گذرد حال این دل رنجور

حدیث هجر توان گفت با کسی که بود

چون زلف یار مشوش چو چشم او مخمور

نه یک شب از لب لعلش چشیده طعم شکر

نه یک دم از سر زلفش گرفته بوی بخور

گمان من همه این بود پیش ازین کاخر

چنین که دورم ازو از درش نمانم دور

دلم زگیتی چندان حساب کژ برداشت