شمارهٔ ۶۶

شهی که ملک تفاخر کند به گوهر او

برید عالم غیب است رای انور او

خدایگان ملوک زمانه نصرت دین

که بوسه جای سپهرست دست وخنجر او

سر ملوک ابوبکربن محمد آنک

مزین است رواق فلک ز منظر او

پناه دولت عباسیان که مهر و سپهر

برند وقت حوادث پناه با در او

سهیل گوشه نشینی بود به دولت او

سماک نیزه گذاری بود ز لشکر او

شهنشهی که سراسر صحیفه های فلک

به روز عرض بود یک ورق ز دفتر او

هلال حلقه شود روز عید در میدان

به پیش رمح فلک سای ملک پرور او

بر سر فرازی از آن مایه در گذشت که نیز

همای سایه تواند فکند بر سر او

جهان چو خطبه به نامش کند کواکب سعد