شمارهٔ ۷۳

نباشدت نفسی در سر آن کله داری

که سر به کلبه احزان ما فرود آری

بدین قدر دل ما هم نگه نخواهی داشت

چه دلبری که ندانی طریق دلداری

ز حسن خویش بدین مایه گشته ای خرسند

که سینه ای بخلی یا دلی بیازاری

مرا که پشت من از بار محنت است دو تاه

فراق روی تو در می خورد به سرباری

بیا ببین که ز بهر نثار مقدم تو

دو چشم من ز چه سان می کند گهر باری

بدانچه از رگ من خون چکد دریغی نیست

که هرچه با تو کند جنس آن سزاواری

تکلفی نبود لایق بزرگی تو

اگر به خیره نگیری و عیب نشماری

زخون دیده بر آنم که شربتی سازم

که چشم شوخ تو را عادت است خونخواری

مزور هوسی نیز می پزم حالی