بخش ۶۷ - دیدن کنیز حارث آن دو طفل ماه رو را درنخلستان و شناختن ایشان و بردنشان به خانه

چو آمد به نزدیک رود آن کنیز

بدید آن دو تن نورسان عزیز

که مویان به آه و فغان اندرند

به زیر درختی نهان اندرند

کنیزک به ایشان چنین گفت باز

که ای نو نهالان بستان ناز

بدینسان چرا راز بنشسته اید

درشادمانی به رخ بسته اید

دو رخشنده گوهر زکان که اید

پدرتان که و کودکان که اید

بگفتند ازکشور آواره ایم

پدر کشته و ندر پی چاره ایم

زمادر جدا و زپدر نا امید

نبیند کسی آنچه ما را رسید

کنیزک بدین گونه پاسخ سرود

که فرخنده نام پدرتان چه بود