شمارهٔ ۸۶۳

شب ها اسیر دردم و خوابم نمی برد

وین آب دیده سوزش و تابم نمی برد

جور زمانه برد ز من هرچه بود وای

کاین درد عاشقی و شتابم نمی برد

عمرم به بت پرستی و مستی گذشت هیچ

خاطر به سوی زهد و ثوابم نمی برد

گرچه خوش است شربت صافی ولی چه سود

کز سینه تشنگی شرابم نمی برد

از مسجد ار چه می شنوم غلغل دعا

از گوش بانگ چنگ و ربایم نمی برد

دی یار نازنین که دل از دست ما ببرد

می خندد و نمک ز کبابم نمی برد

امشب درازی شب ظالم مرا بکشت

کاندوه غم ز جان خرابم نمی برد

من گریه را به حیله نگهداشت می کنم

ورنه کدام روز که آبم نمی برد

ای دل ز قصه من و از سرگذشت خویش

افسانه ای بگوی که خوابم نمی برد

چون گل درید سینه خسرو نسیم دوست

بوی بهشت هیچ عذابم نمی برد