شمارهٔ ۱۲۴۷

بگویم حال خویشت لیک از آزار می ترسم

وگر ندهم برون ز اندیشه گفتار می ترسم

چه حال است این که از بیم رقیبان ننگرم رویت

هوس می آیدم گل چیدن و از خار می ترسم

معاذالله که از مردن بترسم در غمت لیکن

ز داغ دوری و محرومی دیدار می ترسم

دلی دارم کباب از دست غم پیشت کشم لیکن

ز خوی نازک آن نرگس خونخوار می ترسم

تو شب در خواب مستی و مرا تا روز بیداری

مخسپ ایمن که من زین دیده بیدار می ترسم

جوانی خنده بر خونابه پیران مکن زیرا

تو می خندی و من زین گریه بسیار می ترسم

مرا زین دیده آزار جراحت می تراود دل

مبادا کاندر او ماند از این آزار می ترسم

ز درد من دلت هر سوی زحمت می کند لیکن

ز بسی سامانی بخت پریشان کار می ترسم

نیم خسرو که فرهادم نمانده جانم از عشقت

اگر مانده ست از شیرینی گفتار می ترسم