شمارهٔ ۱۲۶۵

آن نرگس پر ناز و جفا را ز که دانیم

وان غمزه بی مهر و وفا را ز که دانیم

گر یار جفا کرد گنه بر دل ریش است

ای خلق جفاگوی شما را ز که دانیم

مردم ز پی کشتن آن زلف تو جنبند

ای خرمن گل باد صبا را ز که دانیم

هر شب که بود ماه که بر بام برآید

آن شعمره انگشت نمارا ز که دانیم

گفتی که به دل راز که داری تو درین دل

آخر خبرت نیست که ما راز که دانیم

دیوانگی خسرو از اندیشه شد آخر

آن سلسله زلف دو تا را ز که دانیم