بخش ۱۰۸ - الرحمه و هو الامتنانیه و الوجودیه

ز رحمت بشنو ار دانی معانی

که آن باشد وجودی و امتنانی

بود آن امتنانی در تقاضا

ز حق عاید باستحقاق اشیاء

بکلی شییی وسعت از ازل داشت

بهر تقدیر سبقت بر عمل داشت

در آن داخل تمام ممکناتند

ز حق مستدعی رزق و حیاتند

خود او مستغنی از خلق جهانست

جهانش محض جود و امتنان است

کمالش اقتضای رحمتی کرد

بر ایجاد خلایق قدرتی کرد

همان رحمت بعالم متسع شد

بدون آن تمدن ممتنع شد

فرو بگرفت ذرات جهان را

نمود آنگاه راه امتنان را

پس از آن کامتنانی بود و جودی

شنو زان رحمتی کامد وجودی

خود آن مخصوص ارباب یقین است

بآن نزدیک روح محسنین است

خود آنهم در حقیقت امتنانیست

چه فیضش بر خلایق رایگانیست