بخش ۱۱۲ - الرعونه
صفی علیشاهرعونت چیست حظ از خویش بردن
توقف در حظوظ نفس کردن
رعونت عبد را دامی بود سخت
خوش آنمردی کز او بیرون بر درخت
مشو رعنا گرت عقلی بود زه
مخنث بودن از رعناییت به
بزیر نفس عیب استت فتادن
بکس یعنی که خود را جلوه دادن
بتحقیق این بود رعنایی عام
نه خاص آنکو بود بر رهروان دام
بود رعنایی خاص آنکه محظوظ
شوی از هر چه کان شد در تو ملحوظ