بخش ۱۹۱ - باب‌العین العالم بفتح اللام

چنین گویند ارباب معانی

که عالم نیست غیر از ظل ثانی

نباشد جز وجود حق باهر

تمام ممکنات اندر مظاهر

چو خورشید وجودش پرده در شد

بصورت های ممکن جلوه گر شد

ظهورش بالتعین نزد آگاه

مسمی گشت بر اسم سوی الله

ز حیث اعتباری کآن اضافت

بسوی ممکناتست از لطافت

وجودی بهر ممکن نیست الا

بمحض اعتبار و نسبت از ما

وگرنه خود وجود او عین حق است

همه غیب و شهود او عین حق است

بمعدومیت خود کل ممکن

بود ثابت بعلم حق و کاین

حق اندیشان که بر حق راه جویند

مگر آنرا شیون ذات گویند

بود عالم مثال جسم و صورت

درآن حق است هم روح هویت

تعینها وجود واحدی را

که آیانند بود واحدی را

همه احکام اسم ظاهر اوست

ز جلوه باطن بس قاهر اوست