بخش ۳۸۹ - المحفوظ

بود محفوظ آنعبدی که شاهش

بخود دارد ز لغزشها نگاهش

ز حفظ حق مخالفها نهاده

که آن در قول و فعل است و اراده

کند کاری که حق راضی بر آنست

بافعال و اراده حق نشانست

مراد و قصد و حالش جز بحق نیست

ز قصد خویش حرفش در ورق نیست

مقام آمد که از عصیان آدم

تو را گویم گر آن داری مسلم

که با حفظ الهی او بدرگاه

چرا عصیان نمود و گشت گمراه

زأکل گندم از حکم حقیقت

بود افعال آدم بر طبیعت

بهشت عقل از حق گشت جایش

طبیعت شد بگندم رهنمایش

ز نهی گندم اینمعنی است منظور

که ز آثار طبیعت او شود دور