حکایت درویشی که عاشق دختر پادشاه شد

شهریاری دختری چون ماه داشت

عالمی پر عاشق و گمراه داشت

فتنه را بیداریی پیوست بود

زآنک چشم نیم خوابش مست بود

عارض از کافور و زلف از مشک داشت

لعل سیراب از لبش لب خشک داشت

گر جمالش ذره ای پیدا شدی

عقل از لایعقلی رسوا شدی

گر شکر طعم لبش بشناختی

از خجل بفسردی و بگداختی

از قضا می رفت درویشی اسیر

چشم افتادش بر آن ماه منیر

گرده ای در دست داشت آن بی نوا

نان آون مانده بد بر نانوا

چشم او چون بر رخ آن مه فتاد

گرده از دستش شد و در ره فتاد

دختر از پیشش چو آتش برگذشت

خوش درو خندید خوش خوش برگذشت

آن گدا پس خنده او چون بدید

خویش را بر خاک غرق خون بدید

نیم نان داشت آن گدا و نیم جان