حکایت شیخ نوقانی

شیخ نوقانی به نیشابور شد

رنج راه آمد برو رنجور شد

هفته ای باژنده در گوشه

گرسنه افتاده بد بی توشه ای

چون برآمد هفته ای گفت ای اله

گرده نان مرا کن سر به راه

هاتفی گفتش بروب این لحظه پاک

جمله میدان نیشابور خاک

چون بروبی خاک میدان سر به سر

نیم جو زر یابی نان خر تو بخور

گفت اگر جاروب و غربالم بدی

وجه نانی را چه اشکالم بدی

چون ندارم هیچ آبی بر جگر

بی جگر نانیم ده خونم مخور

هاتفی گفتا که آسان بایدت

خاک روبی کن اگر نان بایدت

پیر رفت و کرد زاری ها بسی

تا ستد جاروب و غربال از کسی

خاک می رفت و پیاپی می شتافت

آخرین غربال آن زر باز یافت

شادمان شد نفس او کان زر بدید

رفت سوی نانوا و نان خرید

تا که مرد نانوا نانش بداد

شد همی جاروب و غربالش به یاد

آتشی افتاد اندر جان پیر

در تگ استاد و برآمد زو نفیر

گفت چون من نیست سرگردان کنون

زر ندارم چون دهم تاوان کنون

عاقبت می رفت چون دیوانه ای

خویش را افکند در ویرانه ای

چون در آن ویرانه شد خوار و دژم

دید با جاروب خود غربال هم

شادمان شد پیر و پس گفت ای اله

این چرا کردی جهان بر من سیاه

زهر کردی نان خوش بر جان من

گو برو جان بازگیر این نان من

هاتفش گفتا که ای ناخوش منش

خوش نه آید هیچ نان بی نان خورش

چون نهادی نان تنها در کنار

درفزودم نان خورش منت بدار