عذر آوردن مرغان

۹۸ شعر از عطار نیشابوری

احوال مالک دینار

مالک دینار را گفت آن عزیز من ندانم حال خود چونی تو نیز گفت برخوان خدا نان می خورم پس همه فرمان شیطان می برم دیوت از ره برد و لاحولیت نیست از مسلمانی به جز قولیت نیست در غم دنیا گرف

به کعبه رفتن رابعه

رابعه در راه کعبه هفت سال گشت بر پهلو زهی تاج الرجال چون به نزدیک حرم آمد به کام گفت آخر یافتم حجی تمام قصد کعبه کرد روز حج گزار شد همی عذر زنانش آشکار بازگشت از راه و گفت ای ذوالج

حکایت ابلهی که در آب افتاد و ریش بزرگش وبال او بود

داشت ریشی بس بزرگ آن ابلهی غرقه شد در آب دریا ناگهی دیدش از خشکی مگر مردی سره گفت از سر برفکن آن توبره گفت نیست آن توبره ریش منست نیست خود این ریش تشویش منست گفت احسنت اینت ریش و ا

حکایت احمد حنبل که پیش بشر حافی می‌رفت

احمد حنبل امام عصر بود شرح فضل او برون از حصر بود چون ز فکر و علم خالی آمدی زود پیش بشر حافی آمدی گر کسی در پیش بشرش یافتی در ملامت کردنش بشتافتی گفت آخر تو امام عالمی از تو داناتر

احوال مالک دینار

به کعبه رفتن رابعه

حکایت ابلهی که در آب افتاد و ریش بزرگش وبال او بود

حکایت احمد حنبل که پیش بشر حافی می‌رفت

حکایت بادنجان خوردن شیخ خرقانی

حکایت بازاریی که سرای زرنگار کرد

حکایت بنده‌ای که با خلعت شاه گرد راه از خود پاک کرد و بردارش کردند

حکایت تاجری که از فروختن کنیز خود پشیمان شد

حکایت جنید که سر پسرش را بریدند

حکایت حلاج که در دم مرگ روی خود را به خون خود سرخ کرد

حکایت خسروی که به استقبالش شهر را آراسته بودند و او فقط به آرایش زندانیان توجه کرد

حکایت خسروی که سگ تازی خود را رها کرد

حکایت خفاشی که به طلب خورشید پرواز می‌کرد

حکایت خواجه‌ای که از غلامش خواست او را برای نماز بیدار کند

حکایت خواجه‌ای که بایزید و ترمذی را در خواب دید

حکایت خونیی که به بهشت رفت

حکایت دردمندی که از مرگ دوستش پیش شبلی گریه می‌کرد

حکایت درویش حق‌جو و راز و نیاز او

حکایت دو روباه که شکار خسرو شدند

حکایت دیوانه‌ای برهنه که جبه‌ای ژنده به او بخشیدند

حکایت دیوانه‌ای که از سرما به ویرانه‌ای پناه برد و خشتی بر سرش خورد

حکایت دیوانه‌ای که از مگس و کیک در عذاب بود

حکایت دیوانه‌ای که تگرگی بر سرش خورد و گمان برد کودکان بر سر او سنگ می‌زنند

حکایت دیوانه‌ای که در کوهسار با پلنگان انس کرده بود

حکایت ذالنون که چهل مرقع پوش را که جان داده بودند دید

حکایت رازجویی موسی از ابلیس

حکایت زاهدی خودپسند که از مرده‌ای احتراز جست

حکایت سلطان محمود و خارکن

حکایت شهریاری که قصری زرنگار کرد

حکایت شیخ بوبکر نشابوری که خرش بر لاف زدن او بادی رها کرد

حکایت شیخ نوقانی

حکایت صوفی و انگبین فروش

حکایت صوفیی که هرگاه جامه می‌شست باران می‌آمد

حکایت عابدی که در زمان موسی مشغول ریش خود بود

حکایت عاشقی که عیب چشم یار را پس از نقصان عشق دید

حکایت عزیزی که از داشتن خداوند شادی میکرد

حکایت عنکبوت و خانهٔ او

حکایت غافلی که از ابلیس گله داشت

حکایت غافلی که عود می‌سوخت

حکایت غلامان عمید خراسان و دیوانهٔ ژنده‌پوش

حکایت محتسبی که مستی را میزد و گفتار آن مست

حکایت محمود که برای فتح غزنین نذر کرد غنایم را به درویشان بدهد

حکایت محمود که لات را به هندوان نفروخت و آنرا سوزاند

حکایت محمود که مهمان گلخن تاب شد

حکایت مرد بت پرستی که بت را خطاب میکرد و خدا خطابش را لبیک گفت

حکایت مرد توبه شکن

حکایت مردی غازی و مردی کافر که مهلت نماز به یکدیگر دادند

حکایت مردی که از نبی اجازهٔ نماز بر مصلایی گرفت