حکایت تاجری که از فروختن کنیز خود پشیمان شد

تاجری مالی و ملکی چند داشت

یک کنیزک با لبی چون قند داشت

ناگهش بفروخت تا آواره شد

بس پشیمان گشت و بس بیچاره شد

رفت پیش خواجه او بی قرار

می خریدش باز افزون از هزار

ز آرزوی او جگر می سوختش

خواجه او باز می نفروختش

مرد می شد در میان ره مدام

خاک بر سر می فشاندی بردوام

زار می گفتی که این داغم بس است

وین چنین داغی سزای آن کس است

کز حماقت رفت چشم عقل دوخت

دلبر خود را به دیناری فروخت

روز بازاری چنین آراسته

تو زیان خویش را برخاسته

هر نفس ز انفاس عمرت گوهر ی ست

سوی حق هر ذره ای نو رهبر ی ست

از قدم تا فرق نعمت های اوست

عرضه ده بر خویش نعمت های دوست

تا بدانی کز که دور افتاده ای

در جدایی بس صبور افتاده ای

حق تو را پرورده در صد عز و ناز

تو ز نادانی به غیری مانده باز