(۹) حکایت آن پیر که خواست که او را میان دو گورستان دفن کنند

چو بود آن شیخ سالی شصت هفتاد

ز بعد آن مگر در نزع افتاد

یکی گفت ای بدان عالم قدم زن

کجا دفنت کنم جایی رقم زن

چنین گفت او که من شوریده ایمان

نخواهم در بر جمعی مسلمان

چو من نور مسلمانان ندارم

به گورستان دین داران چه کارم

نمی خواهم جهودان نیز هم بر

که بیزار ست از ایشان پیمبر

میان این دو گورستان زمینم

به دست آور که من زان نه نه زینم

مرا نه در مسلمانی قدم بود

نه در راه جهودی نیز هم بود

میان این و آن باید چنین کس

که تا خود حال چون گردد ازین پس

نرفتی یک قدم این راه آخر

کجا بودی تو چندین گاه آخر

نداری هیچ کاری کارت آنجاست

به ره بر عقبه بسیارت آنجاست

نه چندان عقبه در پیش ست آنجا

که هرگز روی انجام ست آنجا

ازین وادی که در وی بیم جان است

اگر خونی شود جان جای آن است

چه دریایی ست این در جان پدیدار

نه سر پیدا و نه پایان پدیدار

هزاران دل اگر خون شد درین راه

ولی زان جمله جانی نیست آگاه

که می داند که هر دل چون چراغی

چه سودا می پزد در هر دماغی

همی هر لحظه غم بیش ست ما را

ازین راهی که در پیش ست ما را

چراغ نور ایمان بر سر راه

چه سازی گر فرو میرد به ناگاه