حکایت شمارهٔ ۶۱

در آن وقت کی شیخ بنشابور بود و آن دعوتهای بتکلف تمام می کرد قرایی مدعی پیش شیخ آمد و گفت ای شیخ می باید کی با تو چهلۀ بدارم و آن بیچاره را از ابتداء ریاضت شیخ خبر نبود می پنداشت که شیخ همه عمر همچنین بودست با خود گفت من شیخ را به گرسنگی بمالم و من بر سرآیم چون مدعی این سخن بگفت شیخ گفت مبارک باد شیخ سجاده بیفگند و آن مدعی در پهلوی شیخ سجاده بیفگند و هر دو بنشستندو آن مدعی بر قرار چهله داران چیزی می خورد و شیخ اندک و بسیار هیچ نخورد و درخدمت خود دعوتهای با تکلف می فرمود و شیخ پیوسته تازه تر و سرخ روی تر بود و مدعی هر روز ضعیفتر و نحیفتر بود و آن دعوتهای لطیف می دید و بر خود می پیچید و از ضعیفی به نماز فریضه دشوار توانستی خاستن چون چهل روز تمام شد شیخ فرمود آنچ درخواست تو بود بجای آوردیم اکنون آنچ ما می گوییم بباید کردن مدعی گفت فرمان شیخ را باشد شیخ گفت چهل روز چیزی خوریم و بمتوضا نرویم و بر این اتفاق کردند شیخ فرمود تا طعامهای لذیذ آوردند و بکار می بردند مدعی آن گرسنگی چهل روزه داشت اکلی مستوفا بکرد یک ساعت برآمد در حرکت آمد و شیخ می نگریست و ساکن بود یک ساعت صبر کرد نتوانست و در پای شیخ افتاد و توبه کرد شیخ گفت بسم الله اکنون تو برو بمتوضا و چنانک خواهی زندگانی می کن و با ما بنشین تا آنچ ما گفته ایم بجای آریم مدعی چهل روز با شیخ بنشست و چنانک می خواست بمتواضا می شد و چهل روز تمام شیخ بمتوضا نشد و طعام می خورد و رقص و سماع می کرد برقرار معهود چون مدعی مشاهده کرد از گذشته استغفار کرد و مرید شیخ شد