شمارهٔ ۳۱ - در ستایش سلطان محمود و اقتفای استاد لبیبی

به نظم و نثر کسی را گر افتخار سزاست

مرا سزاست که امروز نظم و نثر مراست

به هیچ وقت مرا نظم و نثر کم نشود

که نظم و نثرم در است و طبع من دریاست

به لطف آب روان است طبع من لیکن

به گاه کثرت و قوت چو آتش است و هواست

اگر چه همچو گیا نزد هر کسی خوارم

و گرچه همچو صدف غرق گشته تن بی کاست

عجب مدار ز من نظم و نثر خوب و بدیع

نه لؤلؤ از صدف است و نه انگبین ز گیاست

به نزد خصمان گر فضل من نهان باشد

زیان ندارد نزدیک عاقلان پیداست

شگفت نیست اگر شعر من نمی دانند

که طبع ایشان پست است و شعر من والاست