شمارهٔ ۷۳ - مژده و نیشتر غزل ذوقی

نمود با مژه کاری که نیشتر نکند

به دل بگو که از این غمزه بیشتر نکند

خدنگ غمزه کاریت با دلم آن کرد

که هیچوقت توانگر به کارگر نکند

دو طره تو به شوخی و بازی آن کرده است

به دل که طفل به گنجشک کنده پر نکند

لب تو آب حیات است و کشت تشنگی ام

بگو لبت لب لب تشنه تشنه تر نکند

به بی حسابی خوناب دل به صورت و چشم

ببین که چشم خود از کینه این ضرر نکند

به پای نخل قدت سنگ عشق سینه زدم

رقیب گو سر هر کوچه نوحه سر نکند

من از دعای سحر زاهدا شدم مأیوس

نگفته بهتر وقتی که حرف اثر نکند

مرا در این سر پیری به حال خود ای کاش

گذاردم دل و زین بیش دربه در نکند

رقیب دست به سر گشت گوش شیطان کر

خدا کند که از این رهگذر گذر نکند

بگو به عارف از این بیش سربه سر مگذار

ز جان گذشته تفکر به ترک سر نکند