شمارهٔ ۷۹ - دوخا محمد و عارف

ابرویش تا رقم قتل من امضا می کرد

مژه این حکم برون نامده اجرا می کرد

به چه حالی که دل سنگ به حالم می سوخت

چشم خونریز وی این حال تماشا می کرد

قدش از هر قدمی فتنه به پا می انگیخت

لبش از هر سخنی مفسده برپا می کرد

همه در واهمه این مردم از آن مردم چشم

این همه همهمه یک بی سر و بی پا می کرد

از در دیده هرکس که گذر کرده هنوز

دور از دیده نگردیده به دل جا می کرد

هر دلی را که شدی خیل خیالش داخل

محو چون داخله مملکت ما می کرد

من به هر شاخی از این باغ ز بیداد محیط

آشیان بستم از آنجا پر من وا می کرد

کار رسوایی دل بین که مرا در نظر

کشوری این همه رسوا شده رسوا می کرد

تلخ کامی من از زندگی این بس که دلم

شهد آسودگی از مرگ تمنا می کرد

پیش از آنی که زند سبزه سر از خاکش کاش

دل عارف هوس سبزه و صحرا می کرد