شمارهٔ ۸۰ - نمونه‌ای از غزلیات عارف شادروان

زان سبو دوش که در میکده ساقی بر دوش

داشت جامی زدم امشب خوشم از نشیه دوش

از بناگوش تو با برگ گلم حرفی رفت

که خود آن حرف به گوش تو رسد گوش به گوش

می گذارم قدم ناز تو را بر سر و چشم

بار دوش سر دوشت کشم از دوش به دوش

همچو مرغ قفس از دام گرفتاری رست

تا که زلف سیهت زد به دلم چون قره قوش

چند در پرده و بی پرده بری دل یک بار

یا که از رخ بفکن برقع و یا چهره بپوش

چشم مست تو شکیبایی هشیاران برد

این سیه مست ندانم که کی آید سر هوش

دور و نزدیک نمی ماند به جا خشک و تری

آتش دل اگر از دیده نمی گشت خموش

چاک کن پیرهن از پنجه ز ناخن بخراش

سینه ای را که ز جوش تو بیفتد ز خروش

گر جهان تنگ گرفته است به من سخت مگیر

که به خود باز بود جای تو در هر آغوش

جامه خانه به دوشی نبرازد به کسی

این قبا دوخته شد بهر من خانه به دوش

دیدمش غرق خرافات گذشت از من شیخ

کفر می ریخت به موی تو قسم از سر و روش

عارف از تعزیه گردانی گردون این بس

شهریار غزل او گشت و تو گشتی خزپوش

حکمیت ز دو کس خواسته در این دو غزل

او ز شیدوش من از حضرت عیسی سروش