باب بیست و سوم: در خوف عاقبت و سیری نمودن از عمر

شمارهٔ ۱

چون نشنودی ز یک مسافر که چه بود کی بشناسی اول و آخر که چه بود هرحکم که کردهاند در اول کار آگاه شوی در دم آخر که چه بود

شمارهٔ ۱۰

عمری که ز رفتنش چنین بیخبرم بگذشت چو باد و پیری آمد به سرم شد روز جوانی و درآمد شب مرگ وز بیم شب نخست خون شد جگرم

شمارهٔ ۱۱

دیرست که جان خویشتن میسوزم وز آتش جان چو شمع تن میسوزم ای کاش شد آمدم نبودی که مدام تا آمدم از بیم شدن میسوزم

شمارهٔ ۱۲

گاهی ز غم نفس وخرد میگریم گاهی ز برای نیک و بد میگریم گر آخر عمر گوشهای دست دهد بنشینم و بر گناه خود میگریم

شمارهٔ ۱۳