گفتگوی مرد دیدهور با دریا
عطار نیشابوریدیده ور مردی به دریا شد فرود
گفت ای دریا چرا داری کبود
جامه ماتم چرا پوشیده ای
نیست هیچ آتش چرا جوشیده ای
داد دریا آن نکو دل را جواب
کز فراق دوست دارم اضطراب
چون ز نامردی نیم من مرد او
جامه نیلی کرده ام از درد او
خشک لب بنشسته ام مدهوش من
زآتش عشق آب من شد جوش زن
گر بیابم قطره ای از کوثرش
زنده جاوید گردم بر درش
ورنه چون من صد هزاران خشک لب
می بمیرد در ره او روز و شب