گفتهٔ بوعلی رودبار در وقت مرگ
عطار نیشابوریوقت مردن بوعلی رودبار
گفت جانم بر لب آمد ز انتظار
آسمان را در همه بگشاده اند
در بهشتم مسندی بنهاده اند
همچو بلبل قدسیان خوش سرای
بانگ می دارند کای عاشق درآی
شکر می کن پس به شادی می خرام
زانک هرگز کس ندیدست این مقام
گرچه این انعام و این توفیق هست
می ندارد جانم از تحقیق دست
زانک می گوید ترا با این چه کار
داده ای عمری درازم انتظار
نیست برگم تا چو اهل شهوتی
سر فرو آرم به اندک رشوتی
عشق تو با جان من در هم سرشت
من نه دوزخ دانم اینجا نه بهشت
گر بسوزی همچو خاکستر مرا
در نیابد جز تو کس دیگر مرا
من ترادانم نه دین نه کافری
نگذرم من زین اگر تو بگذری
من ترا خواهم ترا دانم ترا
هم تو جانم را و هم جانم ترا
حاجت من در همه عالم تویی
این جهانم و آن جهانم هم تویی
حاجت این دل شده مویی برآر
یک نفس با من به هم هویی برآر
جان من گر سرکشد مویی ز تو
جان ببر هایی ز من هویی ز تو