حکایت محمود و دیوانهٔ ویرانه‌نشین

شد مگر محمود در ویرانه ای

دید آنجا بی دلی دیوانه ای

سر فرو برده به اندوهی که داشت

پشت زیر بار آن کوهی که داشت

شاه را چون دید گفتش دورباش

ورنه بر جانت زنم صد دور باش

تو نه ای شاهی که تو دون همتی

در خدای خویش کافر نعمتی

گفت محمودم مرا کافر مگوی

یک سخن با من بگو دیگر مگوی

گفت اگر می دانیی ای بی خبر

کز که دور افتاده ای زیر و زبر

نیستی خاکستر و خاکت تمام

جمله آتش ریزیی بر سر مدام