(۱) حکایت آن مرد که در بادیه تجرید می‬کرد

بزرگی بود از اصحاب توحید

که شد در بادیه عمری بتجرید

نه با خود دلو و ابریق و رسن داشت

نه آب و زاد ره با خویشتن داشت

بآخر در ره آمد چون غریبان

نهاده پاره نان در گریبان

گهی بوییدی آن نان گه گرفتی

گهی چون عاجزان لختی بخفتی

یکی گفتش که چون بودت چنین زیست

چنین بیچاره چون گشتی سبب چیست

ببوی پاره نان هر زمان تو

چنین چون گشتی آخر آنچنان تو

چنین گفت او کزان شیوه بدردم

کفارت می کنم آنرا که کردم

که چون تجرید من پندار بودست

غرور و غفلتم بسیار بودست

ز من آن جمله دعوی بود دعوی

کنون چون ذره در تافت معنی

مرا داد از غرور خویش توبه

کنون هر ساعت افزون بیش توبه

برون حق بچیزی زنده بودن

کجا باشد دلیل بنده بودن

به چیزی دون حق گر زنده باشی

بقطع آن چیز را تو بنده باشی

بمویی گر ترا پیوند باشد

هنوزت قدر مویی بند باشد

تو می باید که کل برخیزی از پیش

بهر دم می در افزایی تو در خویش

چو می دانی که ناکامست مرگت

چرا نبود بمرگ خویش برگت

نه سر سبزتر از برگ برخیز

بلرز وزرد شو وزهم فرو ریز

بدین در گر بخواهی اوفتادن

سرافرازیت ازین خواهد گشادن

بدین در گر بیفتی چون خرابی

چنان خیزی که گردی آفتابی