بخش ۴ - الحکایه و التمثیل
عطار نیشابوریشنیدم من که شبلی با گروهی
همی شد در بیابان تا به کوهی
به ره در کاسه ای سر دید پر باد
که از باد وزان می کرد فریاد
گرفت آن کاسه سرگشته گشته
بر او دید ای عجب خطی نبشته
که بنگر کاین سر مردی ست پر غم
که او دنیا زیان کرد آخرت هم
چو شبلی آن خط آشفته برخواند
بزد یک نعره و آشفته درماند
به یاران گفت این سر در چنین راه
سر مردی ست از مردان درگاه
که هر کاو در نبازد هر دو عالم
نگردد در حریم وصل محرم
تو هم گر هر دو عالم ترک گویی
چنان کان مرد از مردان اویی
بپیمایی به سختی چند فرسنگ
که تا یک جو زر آید بوک در چنگ
به راه حق چنین تا شب بخفتی
به راه راستی گامی نرفتی
تو بی صد رنج یک جو زر نیابی
سوی حق رنج نابرده شتابی
چو می گیرد عسس روز سپیدت
شب تاریک چون باشد امیدت
تو می گویی که جز حق می نخواهم
بهشت و حور الحق می نخواهم
تو آبی گنده ای در ژنده ای تنگ
نمی باید بهشتت ای همه ننگ
ز شیری زهره تو می شود آب
در آن هیبت چگونه آوری تاب
به یک دردی درآید عقل از پای
چگونه ماند آنجا عقل بر جای