بخش ۱ - المقالة الرابعه

سالک سرکش سر گردن کشان

پیش عزراییل آمد جان فشان

گفت ای جان تشنه دیدار تو

نفس گو سر میزن اندر کار تو

طاقت هجران نداری اینت خوش

جان بجانان میسپاری اینت خوش

فالق الاصباح فی الاشباح تو

باسط الید قابض الارواح تو

اول نام تو از نام عزیز

یافته عزت چه خواهد بود نیز

چون جمالت ذره دید آفتاب

گشت سرگردان نمیآورد تاب

خلق عالم چون ببینند آن جمال

جان برافشانند جمله کرده حال

هرکه رویت دید جان افشاند و رفت

دامن از هر دو جهان افشاند و رفت

خلق گوید مرد زو گم شد نشان

زنده است او بر تو کرده جان فشان