بخش ۴ - الحكایة و التمثیل
عطار نیشابوریآن یکی دیوانه بر گوری بخفت
از سر آن گور یک دم می نرفت
سایلی گفتش که تو آشفته ای
جمله عمر از چه اینجا خفته ای
خیز سوی شهر آی ای بی قرار
تا جهانی خلق بینی بی شمار
گفت این مرده رهم ندهد به راه
هیچ -می گوید- مرو زین جایگاه
زآنکه از رفتن رهت گردد دراز
عاقبت اینجات باید گشت باز
شهریان را چون به گورستانست راه
من چه خواهم کرد شهری پرگناه
می روم گریان چو میغ از آمدن
آه از رفتن دریغ از آمدن