حکایت ۸

شیخى با جمعى از مریدان از دهى بیرون آمده بدهى دیگر می رفت در اثناى راه دید که مردى از باغ بیرون آمد و سبدى بر سر دارد و می رود شیخ با خود گفت که در اینجا می توان کراماتى ظاهر نمود زیرا که اکثر مردم این ده رییس حسین و رییس عز الدین و خالو قاسم نام دارند و این مرد هم البته یکى از این اسم ها دارد و و سبد او نیز میوه دارد اولى آنست که این مرد را صدا زنى و بگویى که سبد میوه را بیاورد تا خورده شود و سپس با خود گفت که اگر این کار به وقوع پیوست عجب کراماتى ظاهر گردد و نان تو در میان مردم نادان اراذل پخته گردد و در این باب شهرت تمام می کنى پس روى به آن مرد نموده گفت اى رییس عز الدین رییس حسین خالو قاسم شهریار آن مرد چون اسم رییس را شنید جواب داد و رو به عقب نمود دید شیخ با جمعى از مریدان می رود شیخ گفت سبد میوه را بیاور تا بخوریم آن مرد پیش آمد و گفت اى شیخ مرا عمو عید می خوانند و سبد من هم از میوه نیست شیخ با خود گفت که این دروغ میگ وید اگر این اسم را نداشت جواب نمی داد گویا در دادن میوه مضایقه دارد یا اینکه مرا بی کرامات تصور می کند پس از این خیال گفت اى مرد مرا خبر داده اند که آنچه در سبد است نصیب من و مریدان است و و تو به علت میوه ندادن نام خود را عمو عید گذاشته اى و دروغ می گویى و انکار میوه هم می کنى آن مرد قسم یاد کرد که یا شیخ از شما عجب دارم اگر این سبد میوه داشت البته به شما می دادم شیخ گفت اى مرد اگر راست میگویى سبد را بر زمین بگذار تا ما خود نگاه کنیم اگر میوه نداشته باشد سبد را برداشته برو آنمرد نمی خواست که سبد را بر زمین بگذارد زیرا سبب خجالت میگ ردید از این جهت در زمین گذاشتن سبد مضایقه مى نمود شیخ این دفعه خاطر جمع گردید و گفت در رموز و عالم خفاء به من گفته اند که این سبد نصیب من و مریدان من است و تو اى مرد شک در قول ما مکن و سبد را بگذار آن مرد لاعلاج شده سبد را بر زمین بگذاشت چون شیخ نگاه کرد دید آن سبد پر از سرگین الاغ است زیرا مدت ها الاغ در باغ چریده بود و آن مرد سرگین ها را جمع نموده در سبد گذارده بود و به خانه می آورد چون شیخ آن سرگین را بدید از روى خجالت به مریدان خود گفت هر کس که به نور عشق فروزان است شروع در خوردن کند می داند که این چه لذت دارد پس مریدان هر یک به تقلید یکدیگر تعریف می کردند یکى می گفت که بوى مشک به مشام من می رسد دیگرى میگ فت اگر عنبر باین خوشبویى بود البته به صد برابر به طلا نمی دادند دیگرى می گفت هرگز شکر را باین چاشنى ندیده ام بارى تا آن از سگ کمتران یک سبد سرگین را بخوردند و تعریف کردند شیخ با خود می گفت که هر کس از این بچشد و دل خود را بد نکند باطن او البته صاف گردد و قوت گرسنگى و تشنگى بهم می رساند اى موش نمی دانم در این مدت که در سلک صوفیان بوده یى از این لقمه هاى لذیذ خورده یى یا نه و باز حکایت دیگر