رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱

ای صاحب مسیله تو بشنو از ما تحقیق بدان که لامکان است خدا خواهی که تو را کشف شود این معنی جان در تن تو بگو کجا دارد جا

رباعی شمارهٔ ۱۰

دنیا که دلت ز حسرت او زار است سرتاسر او تمام محنت زار است بالله که دولتش نیرزد به جوی تالله که نام بردنش هم عار است

رباعی شمارهٔ ۱۱

با هر که شدم سخت به مهر آمد سست بگذاشت مرا و عهد نگذاشت درست از آب و هوای دهر سبحان الله هر تخم وفا که کاشتم دشمن رست

رباعی شمارهٔ ۱۲

آن دل که تواش دیده بدی خون شد و رفت و ز دیده خون گرفته بیرون شد و رفت روزی به هوای عشق سیری می کرد لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت

رباعی شمارهٔ ۱۳