غزل شمارهٔ ۳۰

شرر آتش هجران تو در سینه ی ماست

پرتو عکس خیال تو در آیینه ی ماست

هم دمی نیست که با او نفسی بنشینیم

جز غم عشق تو کان مونس دیرینه ی ماست

داد خود عاقبت کار ز ما بستاند

روزگار ستم اندیش که در کینه ی ماست

هرکسی ابن حسام از پی گنجی رنجی

برد نقد سخن ماست که گنجینه ی ماست

کرسی ما نسزد چرخ که هنگام سخن

ز بر ذروه ی او پایه ی زیرینه ی ماست