غزل شمارهٔ ۶۵

شب عیش است و ساقی با شراب ناب می آید

ز عکس طلعت او شعله مهتاب می آید

شب اندوه و تنهایی مرا از مطلع دولت

بشارت داد کان خورشید عالم تاب می آید

چو اندر دیده می آید خیال لعل میگونت

به جای آبم از دیده همه خوناب می آید

برفت از ناله من خواب خوش از دیده مردم

الا ای مردم دیده ترا چون خواب می آید

خیال ابرویت در چشم من پیوسته می گردد

مه نو بین که چون ماهی میان آب می آید

زتاب زلف مشکینت صبا بر خویش می پیچد

صبا را غالبا از پیچ زلفت تاب می آید

سواد ابن حسام از نامه می شوید به آب چشم

چو در وقت کتابت یادش از احباب می آید