غزل شمارهٔ ۸۶

ای ز بی غمخواریت هردم دلم غمخواره تر

نیست در دست غمت از من کسی بیچاره تر

مردم چشم مرا از حسرت لعل لبت

گردد از خون جگر هر دم به دم رخساره تر

در فراقت جامه از دل پاره می کردم ولیک

جامه را بگذاشتم کز جامه بد جان پاره تر

از دلم از عشوه های غمزه غماز تو

صبر شد آواره و آرام از او آواره تر

چشم و لعلت بر دل من دعوی خون می کنند

گرچه خونخوار است لعلت چشم از او خونخواره تر

معتدل گردد مشام از نزهت عود و گلاب

گر شود ز آب عذارت زلف را یک تاره تر

آب روی ابن حسام از چشمه سار چشم یافت

هم عفالله دیده کو دارد رخم همواره تر