غزل شمارهٔ ۱۶۷

شبی به پیش تو خواهم نشست روی به روی

تطاول سر زلفت بگفت موی به موی

به بوی زلف تو آشفته حال می گردم

به سان باد صبا در ره تو کوی به کوی

به سوی صومعه گاهی گهی به سوی کنشت

همی روم به طلب در پی تو سوی به سوی

نشان سرو تو از جویبار می جویم

چو آب از این سببم سر نهاده جوی به جوی

ز گفت وگوی عواقب مگوی ابن حسام

به یاد غبغب جانان سخن ز گوی بگوی

شدن به جانب چین بهر مشک عین خطاست

به جای مشک تو آن زلف مشک بوی ببوی