بخش ۱۸ - در نکوهش روزگار و مویه گری برسبط احمد مختار علیه صلوات الملک الجبار

چه بد رسم بی مهری ای روزگار

که باکس نگردی دمی سازگار

سپهرا تو را کینه کارست و بس

نکردی چرا جزبه کین یک نفس

بسی مهتر ای چرخ بیدادگر

زکین تو شد کو به کو دربه در

بسی شهریار از تو ای بدسگال

شد آواره از تختگاه جلال

دمی از تو کشور خدایان دین

ندیدند آسودگی در زمین

نخست از ستیز تو ای بدنهاد

برون آدم از باغ مینو افتاد

صفی الله از جورت آسیب یافت

که از خلد جا درسراندیب یافت

شد از تو خلیل الله نیکنام

زبابل گریزان سوی مصر و شام

چمید از تو صدیق پیغمبرا

زکنعان به زندان مصر اندرا

چو از جور دروتو آشوب یافت

هم از مصرموسی به مدین شتافت

زکید تو ای چرخ آسیمه سار

زبطحا فراری شداحمد به غار