بخش ۲۱ - مامورشدن امام بار دیگربه سفر عراق در روضه جدش به عالم واقعه

دگر شب به بدرود خیرالبشر ع

به سوی حرم رفت آن تاجور

دو تاکرد بالا زبهر نماز

همی سود رخ بردر بی نیاز

به درگاه یزدان برافراشت دست

که ای آفریننده ی هرچه هست

قدم جز به حکم تو ننهاده ام

زبان جز به امر تو نگشاده ام

نه ره در درونم کسی جز تو یافت

نه جز سوز تو در دل و دیده تافت

خدایا به این تربت تابناک

به آن شه که خفت اندرین جای پاک

گزین بهر من آنچه اندر جهان

توزان راضی و مصطفی ص شادمان

چنین تا سحرگاه زاری نمود

که بر تربت پاک خوابش ربود