بخش ۷۸ - درشکایت از آلایش به رنگ هستی و خود پرستی

تو ای قید هستی چه بندی مرا

که رنج دل مستمندی مرا

رها گر ز بند تو گردیدمی

به جز نیستی هیچ نگزیدمی

چه ستواری ای دل گسل بند من

تورا بگسلاند خداوند من

که از تست هر بد که آید مرا

ز بود تو هر فتنه زاید مرا

کسی کو بسی سال و مه با تو زیست

ابر زندگانیش باید گریست

برو تا بیاسایم ازرنج ها

بیابم پس ازرنجها گنج ها

تویی رهزن دین و دنیای من

همی تازی از بهر یغمای من

تو دورم ز راه خدا می کنی

به بیگانگان آشنا می کنی

به اهل جهان و جهانم چه کار

به آنکس که خواهم مرا واگذار

برآنم که غیر ازتو ابلیس نیست

درآنجا که هستی تو ابلیس کیست

بدین گونه گر رهزنی ورد توست

تو استادی ابلیس شاگرد توست