بخش ۹۲ - دلجویی کردن امام علیه السلام ازدختر جناب مسلم و مویه گری او درمرگ پدر

زسالار بد دختری خردسال

که مانست خورشید رادرجمال

درآغوش خود شاه بنشا ختش

پدرورا بوسید و بنواختش

چو آن بی پدر کودک هوشیار

چنان مهر دید از جهانشهریار

خروشید و گفت ای مهین عم راد

که جان آفرینت نگهدار باد

ندیدم چنین مهر ازین پیش من

که بینم کنون ازتو با خویشتن

گمانم که دشمن بتیمم نمود

زمرگ پدر دهل دو نیمم نمود

شهنشه بدو گفت و بگریست زار

که ای ازپسر عم – مرا یادگار

تو را گر پدر کشته شد غم مخور

که هست تو را من به جای پدر

بگو ازچه آگاه گشتی چنین

که بابت شده کشته ی تیغ کین